فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٥٥
(١) كتاب الملل و النحل ١/ ٢٢٣.
(٢) مائده/ ٧٣.
(٣) منتهى المطلب ١٥/ ٣٢ - ٣٣.
ملک؛ سوره
مُلک؛ سوره [= تَبارَک؛ سوره]: شصت و هفتمِین سوره قرآن کرِیم.
از آن در باب صلات نام برده اند.
اِین سوره از سوره هاِی مفصل (←سور مفصل) و بنابر قولِی اولِین سوره از اِین سوره ها است(١) و بسِیار خواندن و تلاوت آن در هر روز و شب مستحب است. در رواِیتِی آمده است: (تلاوت) سوره ملک مانع عذاب قبر مِیشود و هر کس در شب آن را تلاوت کند، از غافلان نوشته نمِیشود و هر کس در روز و شب آن را بخواند از سؤال ناکر و نکِیر در قبر در امان خواهد بود.(٢)
در رواِیتِی دِیگر آمده است: کسِی که سوره ملک را در نماز واجب (عشا) پِیش از خواب تلاوت کند، تا صبح در امان خداوند مِیباشد؛ چنان که در روز قِیامت تا داخل شدن به بهشت در امان خداوند خواهد بود.(٣)
قرائت سوره ملک در نافله عشا(٤) (نماز وُتَِیره) و نماز شفع(٥) (← نماز شفع) مستحب است. همچنِین در نمازِی که در شبهاِی اِیام البيض(← ايام البيض) ماههاِی رجب، شعبان و رمضان وارد شده، مستحب است در هر رکعت پس از حمد، سوره هاِی ملک، پس و توحِید خوانده شود.(٦)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(١) كشف الغطاء ٣/ ١٨٩ ؛ جواهر الکلام ٩/ ٤٠١.
(٢) وسائل الشيعة ٦/ ٢٣٤؛ كشف الغطاء ٤٧٢/٣.
(٣) وسائل الشيعة ٦/ ٢٣٤؛ كشف الغطاء ٤٧٢/٣.
(٤) مصباح المتهجد ١/ ١١٤.
(٥) مستند الشيعة ٥/ ٤٢٢.
(٦) وسائل الشيعة ٨/ ٢٤. ١٠٨.
مِلک طِلق ← طلق
مَلَكه قدسِی ← قوه قدسِی
ملکِیت
مِلکِیت: استِیلا و سلطنت انسان بر مالِی.
ملکِیت در فقه عبارت است از استِیلا و سلطنت انسان بر مال؛ به گونه اِی که بتواند در آن تصرف کند.(١) منظور از مال، آن گونه که لغوِیان تعرِیف کرده اند، عبارت است از آنچه که انسان آن را تملک مِیکند(٢) ( ←مال).