صلات: مستحب است نماز گزار از آنچه موجب مشغله فکرِی و ذهنِی و مانع حضور قلب او در نماز مِیشود، دورِی گزِیند، مانند نگاه کردن به آنچه پِیش روِی او است ِیا از جلو او مِیگذرد؛ از اِین رو، مستحب است در حال قِیام نگاهش به موضع سجده؛ در حال رکوع، مِیان دو پا؛ در حال سجده به سمت نوک بِینِی (دو طرف آن)؛ هنگام نشستن به دامن و در حال قنوت به کف دو دستش باشد.(١)

قضاء: از آداب قضاوت اِین است که قاضِی هنگام داورِی، خود را از آنچه موجب مشغله فکرِی و ذهنِی او مِی شود، از قبِیل گرسنگِی، تشنگِی، خواب آلودگِی، خستگِی و ناراحتِی فارغ سازد.(٢)

(١) نهاية الإحكام ٥٠٧/١.

(٢) الوسيلة / ٢٠٩ ؛ مجمع الفائدة ١٢/ ٤٣؛ رياض المسائل ١٣/ ٥٥.

مشغول الذِمّه ← اشتغال ذمّه

مِشق ← گل سرخ

مَشَقَّت ← قاعده نفي عُسر و حرج

مُشَقَّص - مُبَعَّض

مشک

مشک: پوست دباغِی و دوخته شده بعضِی حيوانات.

مشک، بر پوست دباغِی و دوخته شده حِیواناتِی چون گوسفند که داخل آن ماست مِی رِیزند و هم مِیزنند تا کره آن به دست آِید و نِیز براِی نگهدارِی آب و دِیگر ماِیعات از آن استفاده مِیکنند، اطلاق مِیشود.(١) از آن به مناسبت در بابهاِی حج، اطعمه و اشربه، غصب و لقطه نام برده اند.