از شراِیط قربانِی واجب، لاغر نبودن آن است؛ از اِین رو، قربانِی کردن مشِیعه کفاِیت نمِیکند(٢) (← قربانِی). ملاکِ لاغرِی، نزد بسِیارِی، نداشتن پِیه در گرده حِیوان است برخِی آن را عرفِی دانسته اند.(٣)

(← لاغرى).

(١) النهاية (ابن اثير)، لسان العرب و المصباح المنير، واژه «شيع».

(٢) المبسوط ١/ ٣٨٩ ؛ تذكرة الفقهاء ٣١٤/٨.

(٣) جواهر الکلام ١٩/ ١٤٧ - ١٤٩.

مشِیمه

مَشِیمَه: بچه دان.

لغوِیان مشِیمه را به بچه دان که جنِین در آن رشد مِیکند، تعرِیف کرده اند و آن عبارت است از بِیرونِی ترِین پرده پوشاننده جنِین که جفت از آن تشکِیل مِی شود.(١) در رواِیتِی نِیز مشِیمه به معناِی ِیاد شده آمده است.(٢) در فقه، برخِی مشِیمه را به جفت (←جفت) معنا کرده اند.(٢) از آن در باب طهارت و اطعمه و اشربه نام برده اند.

طهارت: مشِیمه اِی که از انسان با حِیوان زنده همراه با تولد جنِین خارج مِیشود، آِیا نجس است ِیا پاک؟ بسِیارِی آن را نجس دانسته اند؛(٤) بلکه آن ادعاِی بر اجماع شده است؛(٥) لِیکـن بــرخــِی در نجاست آن اشکال کرده اند.(٦) دفن مشِیمه آدمِی مستحب است. (٧)

اطعمه و اشربه: خوردن اجزاِیِی از حِیوان حلال گوشتِ ذبح شده، حرام است. به قول مشهور، مشِیمه از آن جمله است. (٨)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) معجم مقائيس اللغة، لسان العرب، مصباح المنير، مجمع البحرين، واژه «شِیم» و فرهنگ بزرگ سخن، واژه «مشيمه».

(٢) وسائل الشيعة ٢٤/ ١٧٢.

(٣) مجمع الفائدة ١١/ ٢٤٣.

(٤) تذكرة الفقهاء ٦٤/١؛ كشف الالتباس / ٤٠٠ ؛ معتمد الشيعة / ٧٤ ؛ العروة الوثقِی ١/ ١٢٨.

(٥) معتمد الشيعة / ٧٤.

(٦) المعالم الزلفى / ٢٩٨ ؛ بحوث في شرح العروة ٣/ ١٥٨.

(٧) كشف الغطاء ٢/ ٤١٩؛ العروة الوثقى ٢/ ١١٧.

(٨) جواهر الكلام ٣٦/ ٣٤٥ – ٣٤٩.

مصادره

مصادره: گرفتن اموال و داراِیِیهاِی دِیگرِی به زور ـ معمولا ـ از سوِی حکومت.

از عنوان فوق و احکام مرتبط با آن در استفتائات سخن گفته اند.