نکاح: جلوگِیرِی از انعقاد نطفه در رحم از راههاِی مجاز، همچون خوردن قرص و استفاده از کاندوم، جاِیز؛ لِیکن عقِیم کردن دائمِی خود بر مرد و زن حرام است (←کنترل جمعِیت). سقط جنين حتى در مرحله نطفه، از انعقاد و پس استقرار آن در دِیواره رحم حرام است(←سقط جنين).

طلاق: بنابر مشهور، عِدّه طلاق در زن باردار با وضع حمل (زاِیمان) پاِیان مِی ِیابد؛ لِیکن در اِینکه با استقرار نطفه در رحم، باردارِی تحقق مِی ِیابد -و در نتِیجه با سقط آن، وضع حمل صادق خواهد بود و عده به اتمام مِی رسد- ِیا نه، مسئله محل اختلاف است. برخِی به قول نخست، قائل شده اند؛(٥) لِیکن مشهور قول دوم است. بنابر اِین، با سقط نطفه، عده پاِیان نمِی ِیابد. (٦)

استِیلاد: آِیا کنِیز با انعقاد نطفه در رحمش از مولا، ام ولد (← ام ولد) به شمار مِی رود ِیا نه؟ مسئله اختلافِی است.(٧)

ارث: در ارث بردن جنِین، زنده بودن هنگام مرگ مورّث شرط نِیست؛ بلکه شرط ارث بردن، انقعاد نطفه در زمان مرگ مورّث است. بنابر اِین، اگر جنِین در مرحله نطفه باشد، ارث مِیبرد به شرط آنکه زنده به دنِیا بِیاِید.(٨)

حدود: چنانچه پدر و مادر ِیا ِیکِی از آن دو، هنگام انعقاد نطفه فرزندشان مسلمان باشند، فرزند آنان در حکم مسلمانان است؛(٩) لِیکن چنانچه فرزند بعد از بلوغ کافر شود، آِیا احکام ارتداد ملِی بر او جارِی مِیشود ِیا ارتداد فطرِی؟ مسئله اختلافِی است (١٠) (←ارتداد).

ديات: دِیه سقط نطفه استقرار ِیافته رحم، بِیست دِینار است. (١١)

(← عزل)

(١) كتاب العين ؛ مجمع البحرين و المصباح المنير، واژه «نطف».

(٢) انسان ٢.

(٣) مؤمنون/ ١٣ – ١٤.

(٤) المعتبر ١/ ٢٥٢ ؛ تذكرة الفقهاء ١/ ٣٢٦ ؛ البيان ٦٧؛ سداد العباد/ ٣٨ ؛ جواهر الكلام ٣/ ٣٧٢.