مقابل قول مشهور، ثبوت صد مثقال شرعِی طلاِی مسکوک است.(٤٨) برخِی در صورت روِیِیدن در رِیش و موهاِی سر؛ هر دو قائل به ارش شده اند (٤٩) و برخِی دِیگر در موهاِی سر، ارش و در رِیش، ِیک سوم دِیه را ثابت دانسته اند. (٥٠)

دِیه جناِیت عمدِی بر موهاِی سر زن، در صورت نروِیِیدن، دِیه کامل ِیک زن و در صورت روِیِیدن، مهر المثل(← مهر المثل) است؛ لِیکن اگر مهر المثل بِیشتر از دِیه کامل باشد، به اندازه دِیه کامل ثابت خواهد بود. (٥١) از برخِی قدما، ثبوت ِیک سوم دِیه در صورت روِیِیدن، نقل شده است. (٥٢)

از بِین بردن موهاِی ابرو و ِیا مژه دِیگرِی از روِی عمد، موجب ثبوت قصاص با امکان آن مِی شود. برخِی قصاص را ثابت ندانسته اند؛ چنان که در قصاص موهاِی سر و رِیش به آن اشاره شد.

در صورت عمدِی نبودن جناِیت، دِیه ثابت مِیگردد و دِیه موهاِی دو ابرو، بنابر قول مشهور، نصف دِیه کامل، و ِیک ابرو، ِیک چهارم آن مِیباشد، در صورتِی که دوباره نروِید، و در صورت روِیِیدن مجدد، ارش ثابت خواهد بود.(٥٣) برخِی قدما دِیه آن را در صورت روِیِیدن، ِیک چهارم دِیه کامل دانسته اند. (٥٤)

در دِیه مژه ها اختلاف و در مسئله سه دِیدگاه مطرح است:

١. دِیه کامل در صورت از بِین رفتن مژه هاِی هر دو چشم و ِیک چهارم در صورت از بِین رفتن ِیک مژه و نروِیِیدن. (٥٥) اِین قول به اکثر فقها نسبت داده شده است. (٥٦) بنابر اِین دِیدگاه، اگر پلکها همراه مژه ها از بِین بروند، دو دِیه کامل ثابت مِیشود.(٥٧)

٢. نصف دِیه براِی از بِین بردن همه مژه ها.(٥٨)

٣. ارش، در صورت از بِین رفتن مژه ها به تنهاِیِی و نروِیِیدن دوباره و در صورت از بِین رفتن همراه با پلکها، تنها دِیه پلكها. (٥٩)

در از بِین رفتن موهاِی ساِیر اعضاِی بدن، مانند شکم، زهار، دستها و پاها، تنها ارش ثابت است؛ خواه دوباره بروِید ِیا نروِید (٦٠)