تشييع ميت: اعلام فوت مسلمان به مؤمنان براِی حضور در تشِیع جنازه او مستحب است؛ (٢٨) چنان که تشِیِیع جنازه مستحب مؤكّد و داراِی اجر و ثواب فراوان است (←تشِیِیع جنازه).

دفن مِیت: پس از تجهِیز، واجب است مِیت دفن گردد؛ به گونه اِی که بوِی بد آن مردم را اذِیت نکند و نِیز از گزند جانوران محفوظ بماند(← دفن).

هزِینه تجهِیز: هزِینه تجهِیز از اصل ترکه مِیت، پِیش از پرداخت بدهِیها و وصاِیا و تقسِیم مال مِیان وارثان برداشته مِی شود. (٢٩) هزِینه تجهِیز زن در صورت تواناِیِی شوهر، بر عهده او است (٣٠) (←تجهيز).

اجرت تجهِیز: به قول مشهور که تجهِیز مِیت را واجب کفاِیِی مِی دانند، گرفتن اجرت براِی آن حرام مِیباشد.(٣١)

اظهار حزن بر مِیت: گرِیستن بر مِیت جاِیز است. در حدِیثِی از امام صادق علِیه السّلام آمده است: «کسِی که در پِی حزن ناشِی از مصِیبتِی بر خودش بِیمناک گردد، اشک برِیزد که آرام مِیشود». (٣٢) برخِی با استناد به رواِیت ِیاد شده، در صورت شدت حزن، اشک رِیختن را مستحب دانسته اند. (٣٣)

نوحه و شِیون کردن بر مِیت به بِیان فضاِیل و محاسن وِی به دروغ، حرام و به راست، بنابر مشهور جاِیز است؛ بلکه بر آن ادعاِی اجماع شده است. (٣٤) سِیلِی زدن به صورت، خراشِیدن آن و کندن و تراشِیدن مو در مرگ کسِی حرام است. (٣٥)

در خراشِیدن صورت و کندن مو کفاره (←کفّاره) نِیز واجب مِی شود.(٣٦) همچنِین پاره کردن لباس بر مرگ غِیر پدر و برادر حرام و در مصِیبت پدر و برادر بنابر مشهور جاِیز است. (٣٧) برخِی حرمت پاره کردن لباس را به مرد اختصاص داده و بر زن جاِیز دانسته اند. (٣٨)

به قول مشهور، بر مرد در صورت پاره کردن لباس در مصِیبت فرزند و همسر، کفاره واجب مِیشود. (٣٩)

نقل مِیت به شهرِی دِیگر: منتقل کردن مِیت از شهرِی که فوت کرده به شهرِی دِیگر مکروه است، جز به مشاهد مشرفه (←مشاهد مشرفه) که مستحب مِیباشد. (٤٠)