از مکانهاِی مقدس مسجد النبي، موضع منبر رسول خدا صلّى الله عليه و آله است. بنابر آنچه نقل شده، رسول خدا صلى الله عليه و آله در آغاز، هنگام اِیراد خطبه بر درخت خرماِیِی تکِیه مِی کرد؛ سپس با پِیشنهاد برخِی اصحاب منبرِی سه پله اِی ساخته شد تا حضرت هنگام سخن گفتن بر آن بنشِیند. بعدها شش پله به آن افزوده شد و منبرِی نه پله اِی آماده گشت.

اِین منبر به مرور زمان از بِین رفت و قسمتِی از آن در قرن ششم به عنوان تبرک استفاده مِی شد. در سال ٦٥٤(هـ ق) بر اثر آتش سوزِی، باقِی مانده منبر نِیز سوخت.

نوشته اند: سوخته منبر را در محل منبر فعلِی دفن کردند. منبر فعلِی منبرِی است که در سال ٩٩٨، سلطان مراد عثمانِی آن را فرستاد و تا کنون باقِی مانده است.(١) از احکام مرتبط با آن به مناسبت در بابهاِی حج و قضا سخن گفته اند.

مستحب است زائر از زِیارت پس رسول خدا صلّى الله علِیه و آله نزد منبر آِید و آن را با دستش مسح کند و دو قبه و برجستگِی انارگونه در دو طرف منبر را بگِیرد و دو چشم و صورت خود را به آن مسح کند، سپس نزد منبر باِیستد و حمد و ثناِی خداِی تعالِی را به جا آورد و حاجت خود را بطلبد. رسول خدا صلّى الله عليه و آله فرمود: «مِیان منبر و خانه من باغِی از باغهاِی بهشت است و منبر من بر درِی از درهاِی بهشت قرار دارد»(٢) (←روضه).

تغلِیظ در قسم مستحب است. از اسباب تغلِیظ، قسم دادن در مکانهاِی مقدس، از جمله نزد منبر مسجد النبي صلِّی الله علِیه و آله است.(٣)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) آثار اسلامِی مکه و مدِینه / ٢٢٠ – ٢٢١.

(٢) وسائل الشيعة ١٤/ ٣٤٤- ٣٤٥؛ المهذب ٢٧٨/١.

(٣) جواهر الکلام ٤٠/ ٢٣١.