که عبارت است از ِیک شتر؛ لِیکن اگر منِی خارج نشود، نگاه نِیز بدون قصد لذت باشد؛ هر چند اتفاقِی منِی از او خارج گردد، کفّاره واجب نمِی شود.(٣٣) اگر از مُحرم به سبب نگاه به زن نامحرم، با قصد لذت ِیا بدون آن، منى خارج شود، کفاره بر او ثابت مِیگردد و کفاره آن ِیک شتر و در صورت عجز از آن ِیک گاو و در صورت عجز از آن ِیک گوسفند است. (٣٤) برخِی گفته اند: در صورت عدم تواناِیِی مالِی براِی تهِیه گوسفند، سه روز روزه واجب خواهد بود. (٣٥)

نکاح: زن و شوهر مِیتوانند به تمامِی بدن ِیکدِیگر نگاه کنند. (٣٦)

بنابر مشهور، انسان مِیتواند به همه بدن محارم خود، جز عورت، بدون قصد لذت نگاه کند. (٣٧) برخِی تنها نگاه کردن به مواضعِی از بدن که بر حسب عادت در بِیشتر اوقات پوشِیده نِیست را جاِیز دانسته اند.(٣٨)

نگاه هر ِیک از زن و مرد به بدن پسر و دختر بچه غِیر مميّز بدون شهوت جاِیز است. برخِی نگاه کردن به بدن دختر بچه نابالغِی که خوب و بد را مِیفهمد (ممِیز) حتى بدون قصد لذت حرام دانسته اند (٣٩) (←کودک)

به تصرِیح برخِی بر ولِی پسر بچه ممِیزِی که در شهوت، همچون بالغ مِیباشد، واجب است او را از نگاه کردن به زن نامحرم بازدارد؛ اما اگر به اِین مرحله نرسِیده باشد، در لزوم بازداشتن او از نگاه به نامحرم اختلاف است.(٤٠)

به قول برخِی نگاه کردن زن به بدن پسر نابالغ ممِیز جاِیز نِیست. (٤١)

نگاه هر ِیک از زن و مرد به بدن مماثل و هم جنس خود بدون شهوت، جز عورت، جاِیز است. (٤٢)

نگاه کردن به عورت زن و مرد در موارد ضرور، از قبِیل درمان بِیمار جاِیز است. آِیا براِی تحمل شهادت بر زنا، نگاه کردن به عورت زناکار در حال زنا جاِیز است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. برخِی آن را جاِیز ندانسته اند؛ (٤٣) لِیکن برخِی دِیگر آن را از مصادِیق ضرورت شمرده و قائل به جواز آن شده اند. (٤٤)