مکارِی از «کرِی» کسِی را گوِیند که چارپاِیش را به دِیگرِی کراِیه مِیدهد.(١) عنوان ِیاد شده در بعضِی رواِیات سفر (٢) و به تبع در فقه، باب صلات آمده است.

سفر با شراِیطِی موجب قصر نماز و افطار روزه مِیشود؛ لِیکن در رواِیات سفر، گروههاِیِی از اِین حکم استثنا شده اند. از جمله آنها مکارِی است که چارپا را براِی سفر کراِیه مِیدهد و خود نِیز همراه آن مِی رود، مانند آنچه امروز متداول است که راننده، وسِیله نقلِیه مسافرِی خود را همراهِی مِیکند.

نماز مکارِی در سفر تمام و گرفتن روزه ماه رمضان بر او واجب است(٣) (← سفر).

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) مجمع البحرين (واژۀ «کرِی».

(٢) وسائل الشيعة ٨/ ٤٨٤ ، ٤٨٨ و ٤٩٠.

(٣) الروضة البهية ١/ ٧٨٤.

مُکاشفه ← کشف و شهود

مکان

مکان: جاِیگاه؛ محل استقرار؛ بخشِی از فضا.

مکان به محل استقرار و نِیز بخشِی از فضا که توسط جسمِی اشغال مِی شود اطلاق مِیگردد.(١) مکان به لحاظ وقوع اعمال و افعالِی در آن داراِی احکامِی است که در بابهاِی طهارت، صلات، حج، تجارت، غصب، قضاء، شهادات و حدود به مناسبت از آن سخن گفته اند.

طهارت: مکان تخلِی داراِی احکامِی واجب، حرام، مستحب و مکروه است که در عنوان تخلِی آمده است (←تخلِی).

در اِینکه از شراِیط طهارت (وضو غسل و تِیمم) مباح بودن (غصبِی نبودن) مکان آن است، ِیا نه؛ اختلاف مِیباشد.