عنوان ِیاد شده از آِیه شرِیفه اِی که در بر دارنده حکم محارب مِیباشد، گرفته شده است: «(إِنَّما جَزاءُ الذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسعَونَ في الارض فَساداً أنْ يُقَتَّلُوا أو يُصَلَّبُوا أو تُقَطَّعَ أَيْدِيهِم و أَرْجُلُهُم مِن خِلافٍ أو يُنفّوا مِنَ الارض)؛ كيفر آنان که با خدا و پِیامبرش مِی جنگند و در زمِین به فساد و تباهِی مِیکوشند، فقط اِین است که کشته ِیا به دار آوِیخته شوند ِیا دست راست و پاِی چپشان برِیده شود ِیا از سرزمِین خود تبعِید گردند».(١)

فساد ضد صلاح است و مقصود از زمِین وطن و محل زندگِی انسان است. صلاح زمِین به اِین است که براِی زندگِی، مطلوب و مورد رغبت باشد؛ در مقابل، فساد زمِین به مطلوب و مرغوب نبودن آن براِی زندگِی است.

افساد زمِین با به تباهِی کشِیده شدن و از بِین رفتن حالت صلاح و مطلوب بودن براِی زندگِی محقق مِیشود. بنابر اِین، مفسد فِی الارض کسِی را گوِیند که محل زندگِی مردم را نا امن، ناسالم و نامطلوب مِیکند؛