شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٩٥ - ٣٦٢٢ ان التقوى فى اليوم الحرز و الجنة، و فى غد الطريق الى الجنة، مسلكها واضح و سالكها رابح
آن، و گنه كارى خانه قلعهايست خوار كه نگه دارى ميكند اهل خود را، و منع نمىكند آفتى را از كسى كه پناه برد بسوى آن.
٣٦٢٢ ان التقوى فى اليوم الحرز و الجنة، و فى غد الطريق الى الجنة، مسلكها واضح و سالكها رابح.
بدرستى كه پرهيزگارى در امروز حرز است و سپر است، و در فردا راه است بسوى بهشت، محل سلوك آن آشكار است و سلوك كننده آن سودمند، «حرز» تعويذ را گويند و مكان محكمى را نيز كه از براى حفظ چيزى باشد، و «بودن پرهيزگارى در امروز حرز» بيكى از دو معنى مذكور و «همچنين سپر» باعتبار اين است كه پرهيزگارى اين كس را از بسيارى از آفات دنيوى نيز نگاه دارد، و «در فردا راه است بسوى بهشت» يعنى ثمره دنيوى آن اين است كه حرز و سپر است و ثمره أخروى آن اين است كه راه است بسوى بهشت، و ممكن است كه مراد اين باشد كه آن در دنيا حرز و سپريست كه نگاه دارد اين كس را از آنچه سبب آفت اخروى باشد و و در فردا سبب اين شود كه برود بسوى بهشت بىمانعى، و مراد باين كه «محل سلوك آن آشكار است» اين است كه راه پرهيزگارى ظاهر و آشكار است و در شريعت مقدسه آنچه را خدا امر بآن فرموده و آنچه را نهى از آن نموده مبين شده پس راه پرهيزگارى كه بمعنى فرمانبردارى حق تعالى است و اجتناب از عصيان او راهى است واضح، و اشتباهى در آن نيست، و «بودن رونده بآن راه سودمند» ظاهر است، و ممكن است كه ضمير «مسلكها» و «سالكها» راجع باشد به «طريق» كه نزديكتر است بآن، نه به «پرهيزگارى» باعتبار اين كه «طريق» مذكر و مؤنث هر دو آمده بلكه تأنيث در آن غالب است حتى اين كه شيخ محقق شيخ زين الدين رحمه الله در كتاب شرح لمعه از مذكر آمدن آن غافل شده و در ضمير مذكر كه در متن راجع بآن شده ارتكاب تأويل نموده و بنا بر اين معنى اين باشد كه فردا راه رفتن بسوى بهشت از براى پرهيزگار آشكار خواهد بود و رونده بآن راه سودمند.