شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣ - ١٥٦٤ الكبر داع الى التقحم في الذنوب
اين باشد كه اخلاص باعث بلندى قدر و مرتبه اين كس باشد تا اين كه نگاه كنند به آن چه خاتمه مآل او باشد پس اگر آن اخلاص باقى باشد پس زهى سعادت او و الا اخلاص سابق فايده نكند و شقى و بدبخت گردد و بنا بر معنى دوم مراد اين است كه اخلاص مشرف بر هلاكت است و بآن خاطر جمع نتوان كرد تا نگاه كرده شود بخاتمه كار و عاقبت احوال او، پس اگر اخلاص در آن وقت باقى باشد بكار او آيد و الا بسا محرومى و زيان و خسران او.
١٥٦١ الحرص ذل و مهانة لمن يستشعره.
حرص ذلت و خواريست از براى كسى كه دريابد آن را و فهمد ذلت و خوارى را.
١٥٦٢ الجزع عند المصيبة اشد من المعصيبة.
زارى كردن نزد مصيبت سختتر است از مصيبت، زيرا كه با وجود زيادتى محنت آن و شماتت دشمنان بر آن اجر و ثوابى ندارد بلكه باعث حبط يا نقص ثواب مصيبت گردد بخلاف مصيبت كه صبر بر آن اگر چه زحمت دارد زحمت جزع اضافه آن نشود و باعث اين شود كه دشمنان پر شماتت نكنند و اجر و ثواب خود از براى او مهيا باشد.
١٥٦٣ الجزع عند البلاء من تمام المحنة.
زارى كردن نزد بلاء از تمامى محنت است چنانكه از شرح فقره سابق ظاهر شد.
١٥٦٤ الكبر داع الى التقحم في الذنوب.
تكبر مىخواند بافتادن در گناهان يعنى باعث اين مىشود كه صاحب آن در گناهان بيفتد زيرا كه سبب اين مىشود كه بسيارى از حقوق مردم در سلوك با ايشان بعمل نيايد و هر يك از آنها كه بجا نيايد گناهى است.