شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٩٣ - ٣٤٠٨ ان رواة العلم كثير و رعاته قليل
هرگاه تحيت كرده شويد بتحيتى پس تحيت كنيد شما بنيكوتر از آن يا رد كنيد آن را يعنى مثل آن را، روايت كرده از صادقين : كه مراد به «تحيت» در اين آيه سلام است و غير آن از نيكوئى، و ظاهر اين است كه مراد در اين فقره مباركه نيز بذل مطلق احسان است و اگر بر خصوص سلام حمل شود مراد به «بذل آن» ابتدا كردن بسلام است بر مؤمنان و افشاء آن چنانكه در بعضى احاديث وارد شده.
٣٤٠٥ ان مواساة الرفاق من كرم الاعراق.
بدرستى كه مواسات با رفيقان از گرامى بودن اصل و نژاد است، و «مواسات با كسى» چنانكه مكرر مذكور شد بذل مال است با و يا وقتى كه از قدر كفاف خود باشد نه از زيادتى بر آن، يا برابر داشتن او با خود در مال خود.
٣٤٠٦ ان منع المقتصد احسن من عطاء المبذر.
بدرستى كه منع كردن ميانه رو يعنى چيزى ندادن او بكسى بهتر است از بخشش اسراف كننده.
٣٤٠٧ ان امساك الحافظ اجمل من بذل المضيع.
بدرستى كه نگاهداشتن نگاهدارنده نيكوترست از بخشش ضايع كننده يعنى كسى كه مال خود را ضايع كند باسراف، و بنا بر اين همان مضمون فقره سابق است يا كسى كه بيجا و بىموقع دهد مثل اين كه بكسى دهد كه در مصرف نامشروع صرف نمايد، و بنا بر اين غير مضمون سابق است.
٣٤٠٨ ان رواة العلم كثير و رعاته قليل.
بدرستى كه روايت كنندگان علم بسيارند و رعايت كنندگان آن كمند يعنى عمل كنندگان بآن يا رعايت كنندگان در نقل آن كه درست نقل كنند و تغيير و تبديل و زياد و كمى نكنند.