شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٠٣ - ٢٣٨٢ انصر الله بقلبك و لسانك و يدك فان الله سبحانه قد تكفل بنصرة من ينصره
كه بر تو بگذرد در روزگار متحمل شو آنها را و شكوه و اظهار مكن زيرا كه در اين متحمل شدن پوشيدن عيبها است و بدرستى كه عاقل بايد كه نصف او تحمل باشد يعنى تحمل مكروهات و ناخوشيها و نصف او تغافل يعنى اين كه خود را نادان و بىخبر نمايد چنانكه هرگاه خلاف ادبى نسبت باو واقع شود چنان نمايد كه با خبر نشده از آن.
٢٣٧٩ ابدا بالعطية[١] من لم يسئلك و ابذل معروفك لمن طلبه و اياك ان ترد السائل.
ابتدا كن ببخشش كسى[٢] را كه سؤال نكرده باشد از تو و بذل كن احسان خود را از براى كسى كه بطلبد آنرا و بپرهيز از اين كه برگردانى سائلى را يعنى چيزى نداده باو.
٢٣٨٠ اجعل زمان رخائك عدة لايام بلائك.
بگردان زمان فراخى و وسعت خود را ذخيره از براى روزهاى بلاى خود يعنى در زمان وسعت و فراخى چندان احسان بمردم بكن كه آنها ذخيره تو باشد و كار تو آيد در روزهائى كه ببلائى گرفتار گردى.
٢٣٨١ ارفق باخوانك و اكفهم غرب لسانك و اجر عليهم سيب احسانك.
نرمى كن با برادران خود و نگاهدار از ايشان تندى زبان خود را و روان كن بر ايشان بخشش احسان خود را.
٢٣٨٢ انصر الله بقلبك و لسانك و يدك فان الله سبحانه قد تكفل بنصرة من ينصره.
يارى كن خدا را بدل خود و زبان خود و دست خود پس بدرستى كه خدا كه
[١] - در نسخه كتابخانه مدرسه سپهسالار:« ابدء بالعطية لمن لم يسئلك»
[٢] - و در معنى« از براى كسى» دارد.