شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٠٠ - ٢٣٧٠ اغتنم من استقرضك فى حال غناك ليجعل قضاءه فى يوم عسرتك
در واقع بخيلى كن بنفس خود از آنچه حلال نيست از براى تو يعنى نفس خود را به آنها مده و مگذار كه آلوده آنها شود پس بدرستى كه اين بخيلى حقيقت جود و كرم است.
٢٣٦٧ اعط الناس من عفوك و صفحك مثل ما تحب ان يعطيك الله سبحانه، و على عفو فلا تندم.
ببخش مردم را از عفو خود و در گذشتن خود مثل آنچه دوست مىدارى كه ببخشد ترا خدا كه پاك است او، و بر هيچ عفوى و در گذشتنى پشيمان مشو.
٢٣٦٨ اكرم من ودك و اصفح عن عدوك يتم لك الفضل.
احسان كن يا گرامى دار كسى را كه دوست داشته باشد ترا و در گذر از دشمن خود تا اين كه كامل شود از براى تو فضل و افزونى.
٢٣٦٩ احفظ رأسك من عثرة لسانك و ازممه بالنهى و الحزم و التقى و العقل.
نگاهدار سر خود را از لغزش زبان خود و مهار كن زبان خود را بمنع كردن و دور انديشى و پرهيزگارى و عقل و خرد، زيرا كه اينها نگاه دارند آن را از گفتن سخنى كه بباد دهد سر او را يا ضرر كند باو، و ممكن است كه «نهى» بضم نون بر وزن تقى خوانده شود بمعنى عقل و ذكر عقل در آخر تأكيد باشد.
٢٣٧٠ اغتنم من استقرضك فى حال غناك ليجعل قضاءه[١] فى يوم عسرتك.
غنيمت شمار كسى را كه قرض بگيرد از تو در حال توانگرى تو تا اين كه بگرداند پس دادن آن را در روز پريشانى تو، مراد خداى عز و جل است كه خيرات را
[١] - شارح( ره) آنرا« قضاه» بالف مقصوره ضبط كرده است.