شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٠١ - ٣٤٣٨ ان الله سبحانه يحب المتعفف الحيى التقى الراضى
يعنى تا اين كه هرگاه تمام شود عددى كه از براى آنها مقدر شده اجل در رسد پس هر نفسى[١] را از عمر خود بايد دانست و بعبث ضايع نبايد كرد.
٣٤٣٥ ان ذهاب الذاهبين لعبرة للقوم المتخلفين.
بدرستى كه رفتن روندگان هر آينه پندى است از براى قوم بازماندگان يعنى بايد كه بهمين پند بگيرند و دانند كه دنيا را از براى كسى بقائى نباشد پس حريص بر آن نبايد بود و بقدر مقدور سعى از براى آخرت بايد نمود كه خانه قرار ابدى و استقرار سرمدى است.
٣٤٣٦ ان الله سبحانه يحب كل سمح اليدين حريز الدين.
بدرستى كه خدا- كه پاك است او- دوست مىدارد هر دهنده دستهاى محكم دين را، يعنى هر كه را دستهاى او دهنده باشد و دين او محكم باشد و خللى در آن نباشد.
٣٤٣٧ ان الله سبحانه ليبغض الوقح المتجرىء على المعاصى.
بدرستى كه خدا- كه پاك است او- دشمن مىدارد هر بىشرم دليرى كننده برگناهان را مراد به «بىشرمى» همان بىشرمى است كه از دليرى كردن برگناهان ظاهر مىشود.
٣٤٣٨ ان الله سبحانه يحب المتعفف الحيى التقى الراضى.
بدرستى كه خدا- كه پاك است او- دوست مىدارد عفيف شرمناك پرهيزگار خشنود را، مراد به «عفيف» چنانكه مكرر مذكور شد كسى است كه خود را باز دارد از آنچه حلال نباشد و ذكر «پرهيزگار» بعد از آن بمنزله تأكيد آن است و مراد به «خشنود» خشنود بقضاى حق تعالى است و راضى به آن چه بهره و نصيب او كرده از ارزاق و غير آن.
[١] - سعدى نيز نيكو گفته است:« هر نفسى كه فرو مىرود ممد حياتست و چون بر مىآيد مفرح ذات».