شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٢١ - ٣٤٩٣ ان المؤمن لا يمسى و لا يصبح الا و نفسه ظنون عنده فلا يزال زاريا عليها و مستزيدا لها
آن را سركشى ميكند باو بسوى گناهان، مراد به «واگذاشتن آن» اطاعت كردن آن است و مجاهده نكردن با آن، و «سركشى ميكند باو» يعنى غلبه ميكند بر او و مىبرد او را بسوى گناهان مانند اسبى كه غلبه كند بر سوار خود و آنرا نگاه نتواند داشت و هر جا كه خواهد ببرد.
٣٤٩٠ ان نفسك لخدوع ان تثق بها يقتدك الشيطان الى ارتكاب المحارم.
بدرستى كه نفس تو بسيار فريب دهنده است اگر اعتماد كنى بآن مىكشد ترا شيطان بسوى ارتكاب حرامها.
٣٤٩١ ان النفس لامارة بالسوء و الفحشاء فمن ايتمنها خانته، و من استنام اليها اهلكته، و من رضى عنها اوردته شر الموارد.
بدرستى كه نفس بسيار امر كننده است ببدى و افعال قبيح پس هر كه امين گرداند آنرا خيانت كند آن با او، و هر كه آرام بگيرد بسوى آن و مطمئن گردد بآن هلاك گرداند آن او را، و هر كه خشنود گردد از آن فرود آورد آن او را ببدترين جايگاههاى فرود آمدن.
٣٤٩٢ إن مقابلة الاساءة بالاحسان و تغمد الجرائم بالغفران لمن احسن الفضائل و افضل المحامد.
بدرستى كه در برابر انداختن بدى باحسان، و پوشيدن گناهان بعفو و در گذشتن هر آينه از بهترين افزونيها و افزونترين صفات ستوده است.
٣٤٩٣ ان المؤمن لا يمسى و لا يصبح الا و نفسه ظنون عنده فلا يزال زاريا عليها و مستزيدا لها.