شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٠٠ - ٢٦٨٤ اياك و الاتكال على المنى فانها بضائع النوكى
٢٦٨١ اياك و ادمان الشبع فانه يهيج الاسقام و يثير العلل.
بر تست دورى از دايم داشتن سيرى، پس بدرستى كه آن بر مىانگيزاند امراض را و بر مىانگيزاند كوفتها را.
٢٦٨٢ اياك ان تذكر من الكلام مضحكا[١] و ان حكيته عن غيرك.
برتست دورى از اين كه ذكر كنى از كلام سخن مضحكى را و اگر چه حكايت كنى آن را از غير خود، و اين نهى باعتبار اين است كه سخنان مضحك كه باعث خنده زياد باشد هر چند حكايتى باشد از غير خود باعث سبكى و عدم وقع گوينده گردد.
٢٦٨٣ اياك ان تستكبر من معصية غيرك ما تستصغره من نفسك او تستكثر من طاعتك ما تستقله من غيرك.
دورى كن از اين كه بزرگ شمارى از گناه غير خود آنچه را كوچك شمارى آن را از نفس خود، يا اين كه بسيار شمارى از طاعت خود آنچه را كم شمارى آن را از غير خود.
٢٦٨٤ اياك و الاتكال على المنى فانها بضائع النوكى.
دورى كن از تكيه كردن بر آرزوها پس بدرستى كه آنها سرمايههاى كم عقلان است، مراد تكيه كردن در امور دنيوى و اخروى بر مجرد آرزو و اميد است بى اين كه در امور اخروى طاعت و عبادتى كند كه سبب استحقاق آنها شود، و همچنين در امور دنيوى بى اين كه كارى چند كند كه وسيله وصول به آنها تواند شد، يا مراد اعتماد بر آرزوها در امور دنيوى است و اهتمام و سعى زياد از براى آنها كه مانع سعى از براى امور اخروى باشد.
[١] - در نهج البلاغه در وصيت آن حضرت( ع) بامام حسن( ع):« ما كان مضحكا».