شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٠١ - ١٩٧٧ الامر بالمعروف أفضل اعمال الخلق
اطلاق «مستضعف» بر هر طايفه از ايشان صحيح باشد و بنا بر اين پس مكث گنهكاران هم در اعراف ظاهر اين است كه بقدر مكث ائمه صلوات الله عليهم باشد و بعد از امر امام ايشان را بداخل شدن بهشت ايشان بىفاصله داخل شوند پس مراد به «أصحاب أعراف» بنا بر أول قومىاند كه بسبب اعمال مستحق بهشت نشدهاند و اين است كه با نيكوكاران پيشى نگيرند ببهشت بلكه احتمال داخل شدن بهشت و دوزخ هر دو در باره ايشان مىرود تا وقتى كه امام شفاعت ايشان ميكند و مرخص مىشود كه همه ايشان را ببهشت ببرد پس أمر ميكند همه را بداخل شدن بهشت و مراد بشيعه خود در اول حديث دوم گنه كاران شيعه خود است نه تمام ايشان موافق حديث اول. و مؤيد اين است اين كه ثانيا قيد شده شيعه خود باصحاب گناهان و اين كه فرمودند «كه نگاه كنيد بسوى برادران خود در بهشت» زيرا كه ظاهر اين است كه برادران ايشان جمعى از شيعه بودند كه داخل بهشت شده بودند، پس معلوم شد كه همه ايشان با أصحاب أعراف نبودند و همچنين آنچه در آخر حديث مذكور است كه «اينها شيعه مناند و برادران مناند» بر وجهى كه شرح شد و بنا بر اين مراد بشيعه در آخر حديث نيز كه فرمودند «بعد از آن مىگويند أئمه بشيعه خود» گنهكاران شيعه هر امامى است موافق آنچه در اول حديث مذكور شد و بنا بر اين حديث دويم نيز موافق است با حديث اول و دلالت كند بر آنچه حديث اول دلالت بر آن ميكرد چنانكه مذكور شد.
١٩٧٦ الرضا بالكفاف خير من السعى فى الاسراف.
راضى و خشنود بودن بقدر كفاف از روزى بهتر است از سعى كردن در إسراف يعنى از براى اين كه خرج زياد بكند و «قدر كفاف» قدرى است كه اكتفا بآن تواند كرد و باندازه خرج وسط اين كس و عيال او باشد.
١٩٧٧ الامر بالمعروف أفضل اعمال الخلق.
امر كردن بمعروف افضل عملهاى آفريدگان است، مراد به «معروف»