شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٨٢ - ٣٦٠٤ ان قوما عبدوا الله سبحانه رغبة فتلك عبادة التجار، و قوما عبدوه رهبة فتلك عبادة العبيد، و قوما عبدو شكرا فتلك عبادة الاحرار
در كتاب تهذيب الاحكام بسند صحيح روايت كرده دلالت ميكند بر اين كه بعضى از عبادات آن حضرت نيز از براى طمع در بهشت و ترس از آتش بوده زيرا كه آغاز وصيت نامه بر اين نحو است: «هذا ما اوصى به و قضى فى ماله عبد الله على ابتغاء وجه الله ليولجنى به الجنة و يصرفني به عن النار و يصرف النار عنى «يوم تبيض وجوه و تسود وجوه»» يعنى اين آن چيزيست كه وصيت كرده بآن و حكم كرده در مال خود بنده خدا على جهت طلب وجه الله يعنى رضا و خشنودى او از براى اين كه داخل كند مرا بسبب آن در بهشت و بگرداند مرا بسبب آن از آتش، و بگرداند آتش را از من در روزى كه سفيد مىشود در آن پاره رويها كه روى پرهيزگاران باشد، و سياه مىشود در آن پاره رويها كه روى گنهكاران باشد. پس اين صريح است در اين كه آن وصاياى آن حضرت صلوات الله عليه از براى طمع در بهشت و ترس از آتش بوده، و اين كه اين معنى منافات با طلب وجه الله ندارد بلكه ظاهر اين منافات دارد با حديث سابق كه از آن حضرت روايت شده، و باعتبار صحت سند اين و عدم معلوميت سند آن، اين بر آن راجح است، و ممكن است دفع منافات باين كه گوئيم كه: در وقف و تصدقات و عتق و امثال آنها كه در آن وصيت نامه مذكور است قصد دخول در بهشت و خلاصى از آتش قصور ندارد، و آنچه در حديث سابق مذكور شد مخصوص بعضى عبادات است مثل نماز و روزه و حج نهايت از براى تخصيص چندان وجهى ظاهر نيست.
و همچنين مؤيد صحت عبادات از روى طمع در ثواب مىشود آنچه روايت كرده ثقة الاسلام رحمه الله تعالى در اصول كافى از حضرت باقر صلوات الله و سلامه عليه كه فرموده: «من بلغه ثواب من الله عز و جل على عمل فعمل ذلك العمل التماس ذلك الثواب اوتيه و ان لم يكن الحديث كما بلغه»