شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٤٢ - ٣٥٤٤ ان الله تعالى يدخل بحسن النية و صالح السريرة من يشاء من عباده الجنة
٣٥٤٢ ان مكرمة صنعتها الى احد من الناس انما اكرمت بها نفسك و زينت بها عرضك فلا تطلب من غيرك شكر ما صنعت الى نفسك.
بدرستى كه احسانى كه بكنى آن را بسوى احدى از مردم گرامى نگردانيده بآن مگر نفس خود را، و زينت نداده بآن مگر عرض خود را، پس طلب مكن از غير خود شكر آنچه را كرده باشى بسوى نفس خود، غرض اينست كه كسى كه احسانى بكسى بكند در حقيقت احسان بخود كرده، زيرا كه خود را گرامى و مستحق اجر و ثواب گردانيده، و عرض خود را زينت داده، پس بايد كه خود شكر آن بكند و توقع شكر از آنكه احسان باو كرده يا غير او بسبب آن نداشته باشد هر چند در واقع بحسب شرع و عقل شكر او بر كسى كه احسان باو كرده لازم باشد چه ظاهر است كه منافاتى نيست ميانه اين كه شكر بر او لازم باشد و اين كه محسن را نبايد توقع شكر از او داشت و مراد به «عرض» چنانكه قبل از اين مذكور شد امورى چند است از حسب و نسب اين كس كه آدمى آنها را نگاه مىدارد از رسيدن نقصى يا عيب و ننگى به آنها.
٣٥٤٣ ان من مكارم الاخلاق ان تصل من قطعك و تعطى من حرمك و تعفو عمن ظلمك.
بدرستى كه از خصلتهاى نيكو اينست كه پيوند كنى كسى را كه ببرد از تو، و عطا كنى كسى را كه محروم گرداند ترا، و در گذرى از كسى كه ستم كند ترا.
٣٥٤٤ ان الله تعالى يدخل بحسن النية و صالح السريرة من يشاء من عباده الجنة.
بدرستى كه خدا- كه بلند مرتبه است- داخل ميكند بسبب نيكوئى نيت و نهان صحيح هر كه را خواهد از بندگان خود ببهشت، مراد اين است كه گاه هست