شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٦٢ - ٢٥٥٧ ائتمروا بالمعروف و أمروا به، و تناهوا عن المنكر و انهوا عنه
٢٥٥٥ استعيذوا بالله من سكرة الغنى فان له سكرة بعيدة الافاقة.
پناه بريد بخدا از مستى توانگرى پس بدرستى كه از براى آن مستى است كه دور است بهوش آمدن از آن يعنى هر گاه توانگر باشيد پناه بريد بخدا از مستى آن توانگرى يا اين كه پناه بريد بخدا از اين كه چنين توانگرى از براى شما رو دهد.
٢٥٥٦ استعيذوا بالله من لواقح الكبر كما تستعيذون به من طوارق الدهر، و استعدوا لمجاهدته حسب الطاقة.
پناه ببريد بخدا از لواقح تكبر يعنى صفاتى كه آبستن بتكبر باشند و تكبر از آنها زايد چنانكه پناه مىبريد باو از مصيبتهاى روزگار، و مهيا باشند از براى جنگ كردن با آن باندازه طاقت يعنى جنگ كردن با تكبر و دفع نمودن آن از خود.
٢٥٥٧ ائتمروا بالمعروف و أمروا به، و تناهوا عن المنكر و انهوا عنه.
فرمانبردارى كنيد بمعروف و امر كنيد بآن، و باز ايستيد از منكر و نهى كنيد از آن، يعنى هرگاه شما را امر كنند بمعروف فرمان بريد و بجا آوريد آن را و شما خود نيز امر كنيد ديگران را بآن، و هرگاه شما را نهى كنند از منكر، باز ايستيد از آن و هرگاه شما نيز نهى كنيد از آن، و مراد به «معروف» چيزى چند است كه حق تعالى نيكو دانسته و واجب كرده، و به «منكر» چيزى چند كه بد دانسته و حرام كرده، و ممكن است كه «معروف» شامل مستحبات نيز باشد و «منكر» شامل مكروهات نيز باشد نهايت أمر بفرمانبردارى در آنها و امر مردم به آنها نيز بر سبيل استحباب خواهد بود و همچنين باز ايستادن از مكروهات و نهى مردم از آنها.