شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٩ - كذب (نحل/ ١٠٥ )
(ج ٢٣/٦.)
كذب: (نحل/ ١٠٥.) ●
در معناى اين واژه به تفصيل سخن گفتيم و امّا آيۀ مورد بحث مىگويد: «تنها كسانى (به مردان حق) دروغ مىبندند كه ايمان به آيات خدا ندارند و دروغگويان واقعى آنها هستند»
اين آيه از آيات تكاندهندهاى است كه در زمينۀ زشتى دروغ سخن مىگويد و دروغگويان را در سرحد كافران و منكران آيات الهى قرار مىدهد، گرچه مورد آيه، دروغ و افترا بر خدا و پيامبر (ص) است، ولى بههرحال زشتى دروغ اجمالا در اين آيه مجسم شده است.
اصولا در تعليمات اسلام به مسألۀ راستگويى و مبارزه با كذب و دروغ فوق العاده اهميّت داده شده است، چرا كه دروغ سرچشمۀ همۀ گناهان است و در روايات اسلامى، دروغ به عنوان «كليد گناهان» شمرده شده است، على (ع) مىفرمايد:
الصّدق يهدى الى البرّ و البرّ يهدى الى الجنّة. «راستگويى دعوت به نيكوكارى مىكند و نيكوكارى دعوت به بهشت»١
در حديثى از امام باقر (ع) مىخوانيم: «خداوند متعال براى شرّ و بدى، قفلهايى قرار داده و كليد آن قفلها شراب است (چرا كه مانع اصلى زشتيها و بديها عقل است و مشروبات
(●) إِنَّمٰا يَفْتَرِي اَلْكَذِبَ اَلَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ بِآيٰاتِ اَللّٰهِ وَ أُولٰئِكَ هُمُ اَلْكٰاذِبُونَ. نحل/ ١٠٥.
(١) مشكاة الانوار طبرسى، ص ١٥٧.