شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٢٩ - مُلْكُ (فرقان/ ٢ )
ملك : (طه/ ٨٧.) ●
بر وزن درك و «ملك» بر وزن پلك هردو به معنى «مالك بودن و در اختيار گرفتن» است. در اين آيه، بنى اسرائيل وقتى كه خود را در برابر اعتراض شديد موسى (ع) در مورد گوسالهپرستيشان ديدند و متوجه شدند براستى كار بسيار بدى انجام دادهاند، در مقام عذرتراشى برآمدند و «گفتند ما وعدۀ تو را به ميل و ارادۀ خود تخلف نكرديم»
مُلْكُ : (فرقان/ ٢.) ○
بر وزن كرك، چنانكه راغب در مفردات گويد، به معنى در اختيار گرفتن چيزى و حاكميت بر آن است، در حالى كه «ملك» (بر وزن پلك) هميشه دليل بر حاكميت و تصرف مالكانه نيست، و به اين ترتيب هر ملكى، ملك است، در حالى كه هر ملكى، ملك نيست.
خداوند، حاكم بر كل عالم هستى و تمام آسمانها و زمين است و چيزى از قلمرو حكومت او بيرون نمىباشد
با توجه به مقدم شدن «له» بر «ملك السّموات» كه طبق ادبيات عرب دليل بر انحصار است چنين استفاده مىشود كه حكومت واقعى و فرمانروايى آسمانها و زمين، منحصر به اوست، چرا كه حكومتش كلى و جاودانى و واقعى است برخلاف حاكميت غير او كه جزئى
(●) قٰالُوا مٰا أَخْلَفْنٰا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنٰا... «گفتند: ما به ميل و ارادۀ خود از وعدۀ تو تخلف نكرديم...» طه/ ٨٧.
(○) اَلَّذِي لَهُ مُلْكُ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ... «خداوندى كه حكومت و مالكيت آسمانها و زمين از آن اوست...» فرقان/ ٢.