شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٩٩ - لِق١٦٤٨ اءِ اَللّ١٦٤٨ هِ (انعام/ ٣١ )
لِقٰاءِ اَللّٰهِ : (انعام/ ٣١.)
منظور از ملاقات پروردگار - همانطور كه در پيش اشاره كرديم - يا ملاقات معنوى و ايمان شهودى است (شهود باطنى) و يا ملاقات صحنههاى رستاخيز و پاداش و جزاى اوست.
علامۀ طباطبائى در الميزان مىگويد: منظور از لقاء اللّه آن است كه بندگان در موقفى قرار مىگيرند كه حجابى ميان آنها و پروردگارشان نيست، زيرا طبيعت روز قيامت ظهور حقايق است و براى اين گفته به آيۀ ٢٥ سورۀ نور اشاره كرده است.
بعضى آن را به معنى ملاقات فرشتگان پروردگار و بعضى به معنى ملاقات حساب و جزا و بعضى به ملاقات حكم و فرمان حق تفسير كردهاند، در حالى كه دليلى ندارد كه آيه را به اين معانى مجازى تفسير كنيم.
بايد گفت: لقاى پروردگار در قيامت، نه يك ملاقات حسّى است كه يك لقاى روحانى و يك نوع شهود باطنى است، چرا كه در آنجا پردههاى ضخيم عالم ماده از مقابل چشم جان انسان كنار مىرود و حالت شهود به انسان دست مىدهد. در اين زمان عظمت خدا و آيات او بيش از هر زمان روشنتر جلوه مىكند و انسان به مقام شهود باطنى و ديد قلبى مىرسد و هركس به مقدار معرفت و عمل صالحش به مرحلۀ عاليترى از اين شهود نايل مىشود.
فخر رازى در تفسيرش مىگويد: «انسان در اين دنيا به خاطر غرق شدن در امور مادى و تلاش براى معاش غالبا از خدا غافل مىشود، ولى در قيامت كه همۀ اين شواغل فكرى برطرف شود انسان با تمام وجودش متوجه پروردگار عالم مىشود و اين است معنى لقاء اللّه.»
در نهج البلاغه مىخوانيم كه يكى از دوستان دانشمند على (ع) به نام «ذعلب يمانى» از امام (ع) پرسيد: هل رأيت ربّك؟. «آيا خداى خود را ديدهاى؟» امام (ع) فرمود: افأعبد ما لا
(○) قَدْ خَسِرَ اَلَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقٰاءِ اَللّٰهِ... «آنها كه ملاقات پروردگار را انكار كردند مسلما زيان ديدند...» انعام/ ٣١.