شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٣٨ - مَنْ (نساء/ ١٢٣ )
آيۀ مورد بحث به شرح اتهاماتى كه بتپرستان به شخص پيامبر (ص) و نيز به قرآن وارد كردهاند، پرداخته و ادعاهاى بىاساس آنها را رد مىكند، زيرا آنها مىگفتند كه محمّد (ص) در واقع از خود چيزى ندارد، نه علم و دانشى و نه ابتكارى، تا چه رسد به وحى و نبوت، او از جمعى كمك گرفته و مشتى از افسانههاى كهن را گردآورى كرده و نام آن را وحى و كتاب آسمانى گذارده است. او براى رسيدن به اين مقصد، همه روز از ديگران بهرهگيرى مىكند «و اين كلمات هر صبح و شب بر او املاء مىشود»
در واقع آنها با اين دروغها و تهمتهاى واضح مىخواستند مردم را از گرد پيامبر (ص) پراكنده كنند، در حالى كه تمام كسانى كه عقل داشتند و در آن جامعه زندگى كرده بودند بخوبى مىدانستند پيامبر (ص) نزد كسى درس نخوانده بود كه ديگرى خواسته باشد مطالبى را به او القا يا املاء كند. (ج ٢١/١٥-٢٢ و ديگر منابع)
م ن
مَنْ : (نساء/ ١٢٣.) ○
به فتح ميم، به چند معنى آمده است:
١ - شرطيّه كه به دو فعل جزم مىدهد، مانند آيۀ مورد بحث (نساء/ ١٢٣) كه در پانوشت آمده است.
(○) ... مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ... «هركس كار بد كند كيفر آن را خواهد ديد» نساء/ ١٢٣.