شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٤٦ - تنوء (قصص/ ٧٦ )
تنها اوست كه مىداند قيامت چه وقت برپا مىشود، هيچ شخص ديگرى از آن آگاه نيست و در اين زمينه در آيات ١٨٧ و ٣٤ (به ترتيب سورههاى اعراف و لقمان) سخن گفته شده است.
در آيۀ ١٤ سورۀ نجم به جملۀ «سدرة المنتهى» برمىخوريم، مكانى كه در آنجا ديدار دوست (شهود باطنى) براى پيامبر (ص) ميسّر گشت:
در اين آيه «سدرة المنتهى» اشاره به درخت پربرگ و پرسايهاى است كه در اوج آسمانها، در منتها اليه عروج فرشتگان و ارواح شهدا و علوم انبيا و اعمال انسانها قرار گرفته، جايى كه ملائكۀ پروردگار از آن فراتر نمىروند و جبرئيل نيز در سفر معراج به هنگامى كه به آن رسيد متوقف شد.
در حديثى از پيامبر اسلام (ص) نقل شده است كه فرمود: «من بر هريك از برگهاى آن فرشتهاى ديدم كه ايستاده بود و تسبيح خداوند مىكرد١
ن و ء
تنوء: (قصص/ ٧٦.) ○
از مادّۀ «نوء» (به فتح نون) به معنى «قيام كردن (برخاستن) با زحمت و سنگينى» است و
(١) رأيت على كلّ ورقة من اوراقها ملكا قائما يسبّح اللّه تعالى. (مجمع البيان، ذيل آيه).
(○) ... وَ آتَيْنٰاهُ مِنَ اَلْكُنُوزِ مٰا إِنَّ مَفٰاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي اَلْقُوَّةِ... «ما آنقدر از گنجها به او (به قارون) داديم كه حمل خزائن او (صندوقها) براى يك گروه زورمند، مشكل بود» قصص/ ٧٦.