شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٩٧ - نَحْسٍ (قمر/ ١٩ )
ديگر اينكه منظور بلند كردن دستها به هنگام تكبير و آوردن آن در مقابل گلوگاه و صورت است. در حديثى مىخوانيم: «هنگامى كه اين سوره (كوثر) نازل شد، پيغمبر اكرم (ص) از جبرئيل سؤال فرمود: اين «نحيره١٢
ن ح س
نَحْسٍ : (قمر/ ١٩.) ○
در اصل به معنى سرخى شديدى است كه گاه در افق ظاهر مىشود و همچون شعلۀ آتش بىدودى است كه عرب آن را «نحاس» مىگويد، سپس اين واژه به هرچيز «شوم» در مقابل «سعد» اطلاق شده است. (ج ٣٨/٢٣.)
(١) نحيره: به معنى آخرين روز ماه است، چرا كه در آن روز انسان به استقبال ماه نو مىرود و بعضى آن را به معنى آخرين شب و روز ماه گرفتهاند، بنابراين معنى روايت چنين مىشود: «اين استقبال از ماه آينده كه خدا مرا به آن امر كرده چيست؟ و لذا جبرئيل گفت «نحيره» نيست».
(٢) مجمع البيان، ج ٥٥٠/١٠.
(○) إِنّٰا أَرْسَلْنٰا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ. «ما تندباد وحشتناك و سردى را در يك روز شوم مستمر بر آنها (بر قوم عاد) فرستاديم» قمر/ ١٩.