شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٨٠٤
در بعضى ديگر از روايات مىخوانيم كه روز اول ماه، روز سعد و مباركى است، چرا كه آدم در آن روز آفريده شد، همچنين روز بيستوششم، چرا كه خداوند دريا را براى موسى شكافت١
يا اينكه روز سوم ماه روز نحسى است، چرا كه آدم و حوا در آن روز از بهشت رانده شدند و لباس بهشتى از تن آنها كنده شد٢٣
يا اينكه در مورد نوروز در حديثى از امام صادق (ع) مىخوانيم كه فرمود: «روز مباركى است كه كشتى نوح بر جودى قرار گرفت و جبرئيل بر پيامبر اسلام (ص) نازل شد و روزى است كه على (ع) بر دوش پيامبر (ص) رفت، بتهاى كعبه را شكست و داستان غديرخم مصادف با نوروز بود..٤
اينگونه تعبيرات، در روايات فراوان است كه سعد و نحس ايام را با بعضى از حوادث مطلوب يا نامطلوب پيوند مىدهد، مخصوصا در مورد روز عاشورا كه بنى اميه به گمان پيروزى بر اهل بيت (ع) آن روز را روز مسعودى مىشمردند و در روايات، شديدا از تبرّك به آن روز نهى شده است و حتّى دستور دادهاند كه آن روز را روز ذخيره آذوقۀ سال و مانند آن قرار ندهند، بلكه كسب و كار در آن روز تعطيل شود و عملا از برنامۀ بنى اميه فاصله بگيرند.
مجموع اين روايات سبب شده كه بعضى، مسألۀ سعد و نحس ايام را چنين تفسير كنند كه مقصود اسلام توجه دادن مسلمين به اين حوادث است تا از نظر عمل خود را بر حوادث تاريخى سازنده تطبيق دهند و از حوادث مخرب و روش بنيانگذاران آنها فاصله گيرند.
(١) مأخذ پيشين، ص ١٠٥.
(٢) همان مأخذ، ص ٥٨.
(٣) همان مأخذ، ص ٦١.
(٤) بحار الانوار، ج ٩٢/٥٩.