شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٤٦ - مَنَّ (بقره/ ٥٧ )
مَنَّ : (بقره/ ٥٧.)
در لغت به معنى قطرات كوچكى همچون قطرات شبنم است كه بر درختان مىنشيند و طعم شيرينى دارد١
بعضى ديگر گفتهاند مقصود از «منّ» تمام آن نعمتهايى است كه خدا بر بنى اسرائيل «منّت» گذارده است.
در تورات مىخوانيم كه «منّ» چيزى، مانند تخم گشنيز بوده كه شب در آن سرزمين مىريخته و بنى اسرائيل آن را جمع كرده، مىكوبيدند و با آن نان درست مىكردند كه طعم نان روغنى داشته است.
بعضى ديگر احتمال دادهاند كه «منّ» يك نوع عسل طبيعى بوده كه بنى اسرائيل در طول حركت خود در بيابان تيه به مخازنى از آن مىرسيدند، چرا كه در حواشى آن بيابان، كوهستانها و سنگلاخهايى وجود داشته كه نمونههاى فراوانى از عسل طبيعى در آن به چشم مىخورده است.
اين تفسير به وسيلۀ تفسيرى كه بر عهدين (تورات و انجيل) نوشته شده تأييد مىشود، آنجا كه مىخوانيم: «اراضى مقدسه به كثرت انواع گلها و شكوفهها معروف است و بدين لحاظ است كه جماعت زنبوران همواره در شكاف سنگها و شاخ درختان و خانههاى مردم مىنشينند، بهطورى كه فقيرترين مردم عسل را مىتوانند خورد٢
(○) وَ ظَلَّلْنٰا عَلَيْكُمُ اَلْغَمٰامَ وَ أَنْزَلْنٰا عَلَيْكُمُ اَلْمَنَّ وَ اَلسَّلْوىٰ... «و ابر را بر شما (بنى اسرائيل) سايبان ساختيم و با «من» (شيرۀ مخصوص و لذيذ درختان) و «سلوى» (مرغان مخصوص شبيه كبوتر) از شما پذيرايى به عمل آورديم...» بقره/ ٥٧.
(١) مفردات راغب، مادۀ من.
(٢) قاموس كتاب مقدس، ص ٦١٢.