شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣١٧ - مَكَرْن١٦٤٨ ا (نمل/ ٥٠ )
راغب در مفردات مىگويد: المكر صرف الغير عمّا يقصده... «مكر آن است كه كسى را از رسيدن مقصودش بازدارند».
بنابراين هنگامى كه اين واژه در مورد خداوند به كار مىرود به معنى خنثى كردن توطئههاى زيانبار است و هنگامى كه دربارۀ مفسدان به كار مىرود به معنى جلوگيرى از برنامههاى اصلاحى است.
در آيۀ مورد بحث و نيز آيۀ ٤٦ سورۀ ابراهيم به واژۀ «مكروا» برمىخوريم، آنجا كه مىگويد: «آنها (ستمگران) نهايت مكر خود را به كار زدند» *
بنابراين واژۀ «مكر» هم در مورد خداوند صدق مىكند و هم در مورد بندگان. (ج ٢٥٧/٨، ج ٣٨٣/١٠، ج ٤٩٨/١٥.)
يَمْكُرُ : (انفال/ ٣٠.) ○
همانگونه كه پيش از اين گفتيم واژۀ «مكر» در لغت عرب به معنى تدبير و چارهانديشى
(*) وَ إِذٰا أَذَقْنَا اَلنّٰاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرّٰاءَ مَسَّتْهُمْ إِذٰا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آيٰاتِنٰا قُلِ اَللّٰهُ أَسْرَعُ مَكْراً إِنَّ رُسُلَنٰا يَكْتُبُونَ مٰا تَمْكُرُونَ. يونس/ ٢١.
(○) ... وَ يَمْكُرُونَ وَ يَمْكُرُ اَللّٰهُ وَ اَللّٰهُ خَيْرُ اَلْمٰاكِرِينَ. انفال/ ٣٠.