شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٨٠ - مَرَضٌ (بقره/ ١٠ )
آيۀ مورد بحث، سخن ابراهيم (ع) است، او مىگويد: نه تنها در حال صحّتم مشمول نعمتهاى خداوندم، بلكه «هنگامى كه بيمار مىشوم اوست كه مرا شفا مىبخشد».
با اينكه بيمارى نيز گاهى از ناحيۀ اوست، امّا براى رعايت ادب در سخن، آن را به خود نسبت مىدهد. (ج ٢٥٧/١٥.)
مَرَضٌ : (بقره/ ١٠.) ○
بر وزن قفس، به معنى «ناخوشى و بيمارى» خواه اختلال در مزاج باشد (بيمارى جسمى) و خواه اختلال در روح (بيمارى روانى)، و اينكه آيه دربارۀ منافقان مىگويد:
مريض : (نور/ ٦١.) *
از مادّۀ «مرض» به معنى «ناخوش و بيمار» است و به كسى گفته مىشود كه عضوى از اعضاى او معلّل و ناتوان شده باشد (ناتندرست).
اهل مدينه پيش از آنكه اسلام را پذيرا شوند، افراد نابينا و شل و بيمار را از حضور بر
(○) فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزٰادَهُمُ اَللّٰهُ مَرَضاً... «در دلهاى آنها (منافقان) يك نوع بيمارى است، خداوند بر بيمارى آنها مىافزايد...» بقره/ ١٠.
(*) لَيْسَ عَلَى اَلْأَعْمىٰ حَرَجٌ وَ لاٰ عَلَى اَلْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَ لاٰ عَلَى اَلْمَرِيضِ حَرَجٌ... «بر نابينا و افراد شل و بيمار گناهى نيست (كه با شما همغذا شوند)...» نور/ ٦١.