شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٩٨ - كفّل (آل عمران/ ٣٧ )
كِفْلٌ : (نساء/ ٨٥.) *
بر وزن «طفل» در اصل به معنى قسمت عقب پشت حيوان است كه سوار شدن بر آن ناراحتكننده مىباشد و به همين جهت هرگونه گناه و سهم بد را «كفل» مىگويند و نيز به كارى كه سنگينى و زحمت داشته باشد كفالت گفته مىشود.
تفاوت واژۀ «كفل» با كلمۀ «نصيب» در آيۀ مورد بحث آن است كه «كفل» به معنى سهم از چيزهاى پست و بد است و «نصيب» به معنى بهرۀ وافر، از امور مفيد و سودمند است (ولى اين معنى در همهجا صادق نيست).
آيه مىگويد: «كسى كه تشويق به كار نيكى كند نصيبى از آن براى او خواهد بود و كسى كه تشويق به كار بدى كند سهمى از آن خواهد داشت...»
آيۀ فوق يكى از منطقهاى اصيل اسلام را در مسائل اجتماع روشن مىسازد و تصريح مىكند كه مردم در سرنوشت اعمال يكديگر از طريق شفاعت و تشويق و راهنمايى شريكند، بنابراين هرگاه سخن يا عمل و يا حتى سكوت انسان سبب تشويق جمعيتى به كار نيك يا، بد شود، تشويقكننده سهم قابل توجهى از نتايج آن كار خواهد داشت بدون اينكه چيزى از سهم فاعل اصلى كاسته شود. (ج ٣٩/٤.)
(*) مَنْ يَشْفَعْ شَفٰاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْهٰا وَ مَنْ يَشْفَعْ شَفٰاعَةً سَيِّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْهٰا... نساء/ ٨٥.