شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣١٢ - امعاء (محمّد/ ١٥ )
مَعِينٍ : (ملك/ ٣٠.)
از مادّۀ «معن» (بر وزن طعن) به معنى «جريان آب» (آب جارى) است و گاه گفتهاند از «عين» گرفته شده و ميم آن زايده است، يعنى آبى كه ظاهر است و با چشم ديده مىشود، هرچند جارى نباشد. در صورت اول ميم جزء كلمه است و بر وزن فعيل است و در صورت دوم ميم زايده است و بر وزن مفعول مىباشد (مانند مبيع). ولى بيشتر آن را به همان معنى آب جارى تفسير كردهاند، گرچه آب نوشيدنى منحصر به آب جارى نيست، ولى بدون شك آبهاى جارى بهترين نوع آنها محسوب مىشود، خواه به صورت چشمهها باشد يا نهرها و يا قنات و چاههاى جوشان.
دربارۀ نعمتهايى كه براى بهشتيان اختصاص داده شده، آمده است.
م ع ى
امعاء: (محمّد/ ١٥.) ●
جمع «معى» (بر وزن سعى) و «معا» (بر وزن غنا) به معنى «روده» است و گاه به تمام آنچه در درون شكم وجود دارد نيز گفته مىشود و در قرآن به صورت جمع آمده است.
(○) قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مٰاؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمٰاءٍ مَعِينٍ. «بگو: به من خبر دهيد اگر آبهاى (سرزمين) شما در زمين فرورود چه كسى مىتواند آب جارى در دسترس شما قرار دهد؟» ملك/ ٣٠.
(●) ... كَمَنْ هُوَ خٰالِدٌ فِي اَلنّٰارِ وَ سُقُوا مٰاءً حَمِيماً فَقَطَّعَ أَمْعٰاءَهُمْ. «آيا چنين كسانى همانند كسانى هستند كه هميشه در آتش دوزخند و از آب جوشان نوشانده مىشوند كه امعاء آنها را از هم متلاشى مىكند؟» محمّد/ ١٥.