شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧١ - كَسَبُوا (بقره/ ٢٠٢ )
راغب اصفهانى در تفاوت اين دو تعبير، مطلب ديگرى گفته است كه آن هم قابل دقّت مىباشد و آن اينكه «كسب» مخصوص كارهايى است كه فايدۀ آن منحصر به خود انسان نيست، بلكه ديگران را هم دربر مىگيرد. مانند اعمال خير كه نتيجۀ آن تنها شخص انجامدهنده را شامل نمىشود، بلكه ممكن است بستگان و نزديكان و دوستان او هم در آن سهيم باشند، در حالى كه «اكتساب» در مواردى گفته مىشود كه اثر كار تنها دامنگير خود انسان مىشود و اين در مورد گناه است (البته بايد توجه داشت كه اين تفاوتها در صورتى است كه «كسب» و «اكتسب» در مقابل هم قرار گيرند). (ج ١١٤/٢ و ٢٩٥.)
كَسَبُوا : (بقره/ ٢٠٢.) ●
از ماده «كسب» و در معناى آن پيش از اين سخن گفته شد، امّا نكتهاى كه در اينجا قابل ذكر است آن است كه در آيۀ مورد بحث از «دعا» تعبير به «كسب» شده است، ولى آيا مىتوان دعا كردن را «كسب و اكتساب» خواند؟
قبل از اين آيه، قرآن وضع دو گروه را روشن مىسازد و ميزان افكار و فهم آنان را يادآور مىشود: يكدسته آنها كه جز منافع مادى چيزى نمىبينند و از خدا غير از اين چيزى نمىخواهند و مىگويند: «خدايا نعمت دنيا را به ما ببخش» اينان سهمى از معنويات ندارند و در آخرت نصيبى نخواهند داشت و در آن جهان بىبهرهاند.
گروه دوم كسانى هستند كه افكارشان محدود به زندگى مادى نيست، بلكه هم زندگى دنيا را به عنوان مقدمه تكامل معنوى مىخواهند و هم سعادتسراى ديگر را.
(●) أُولٰئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمّٰا كَسَبُوا وَ اَللّٰهُ سَرِيعُ اَلْحِسٰابِ. «آنها نصيب و بهرهاى از كسب (و دعاى) خود دارند و خداوند سريع الحساب است» بقره/ ٢٠٢.