شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٧٠ - لحية (طه/ ٩٤ )
در حديثى از ابو سعيد خدرى نقل شده است كه مىگويد:
لحن القول بغضهم على بن ابى طالب و كنّا نعرف المنافقين على عهد رسول اللّه ببغضهم على بن ابى طالب. «منظور از لحن القول بغض على بن ابى طالب (ع) است و ما منافقان را در عصر پيامبر (ص) از طريق عداوت با على (ع) مىشناختيم»١
اصولا ممكن نيست انسان چيزى را در دل داشته باشد و بتواند براى مدت طولانى آن را چنان مكتوم دارد كه حتى در كنايات و اشارات و لحن كلام او ظاهر نشود، لذا در حديثى از امير مؤمنان على (ع) مىخوانيم:
ما اضمر احد شيئا الاّ ظهر فى فلتات لسانه و صفحات وجهه «هيچكس چيزى را در دل پنهان نمىكند مگر اينكه در سخنانى كه از دهان او ناآگاه مىپرد و در صفحۀ صورتش آشكار مىشود.»٢
در آيات ديگر قرآن سخنان موذيانۀ منافقان كه مصداق اين لحن القول است يا حركات مشكوك آنها، نقل شده است و شايد به همين دليل بعضى از مفسران گفتهاند كه بعد از نزول آيۀ مورد بحث ديگر پيامبر (ص) بخوبى منافقان را از نشانههاى آنها مىشناخت. (ج ٤٧٨/٢١ تا ٤٨٠.)
ل ح ى
لحية: (طه/ ٩٤.) ●
به معنى «ريش» است (مويهايى كه بر خدين و چانه مىرويد)، جمع آن «لحى» (به كسر و ضم لام) و تنها يك بار در قرآن به صورت مفرد آن هم در آيۀ مورد بحث آمده است، آنجا
(١) مجمع البيان، ذيل آيه.
(٢) نهج البلاغه، كلمات قصار، جملۀ ٢٦.
(●) قٰالَ يَا بْنَ أُمَّ لاٰ تَأْخُذْ بِلِحْيَتِي وَ لاٰ بِرَأْسِي... «هارون گفت: اى فرزند مادرم، ريش و سر مرا مگير...» طه/ ٩٤.