شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٣٧ - م أ ى
م
م أ ى
مِائَةَ : (بقره/ ٢٥٩.) *
به معنى عدد «صد» است و به شكلهاى: مائة، ماءة و مأة نوشته مىشود. اين واژه هشتبار در قرآن مجيد تكرار شده است.
تثنيۀ آن «مائتين و مائتان» و جمع آن «مآت (مئات) و مئون» مىباشد، امّا در قرآن مجيد - همانطور كه گفته شد - به صورت مفرد هشتبار و به صورت تثنيه دوبار آمده و اصل آن «مئية» بوده است.
در آيۀ ٢٦١ سورۀ بقره به واژۀ «ماة» برمىخوريم، آنجا كه خداوند كسانى را كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند همانند بذرى دانسته كه «هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يكصد دانه باشد...»
قرآن در اين جمله اين دانۀ پربركت را چنين توصيف مىكند كه هفت خوشه از آن مىرويد كه در هر خوشه يكصد دانه است و به اين ترتيب «هفتصدبار» از اصل خود پيشى مىگيرد. (ج ٢١٩/٢ و ٢٣٥ و منابع ديگر)
(*) ... فَأَمٰاتَهُ اَللّٰهُ مِائَةَ عٰامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ... «خدا او را يكصد سال بميراند و سپس زنده كرد» بقره/ ٢٥٩.