شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٧١ - ل د د
او مىخواهد بگويد من اگر اقدام به درگيرى مىكردم، برخلاف دستور تو بود و حق داشتى مرا مؤاخذه كنى. (ج ٢٨٣/١٣.)
ل د د
أَلَدُّ : (بقره/ ٢٠٤.) *
بر وزن «عدد» اسم تفضيل به معنى «سرسختترين دشمن» و كسى است كه سخت دشمنى دارد و به كسانى گفته مىشود كه در دشمنى كردن متعصب، لجوج و بىمنطقند.
واژۀ «لدّ» (به ضم لام و تشديد دال) جمع «الد» و مصدر اصلى آن «لداد» به معنى خصومت و پيكار و سرسختى است.
در آيۀ ٩٧ سورۀ مريم خطاب به پيامبر اكرم (ص) مىخوانيم: «ما قرآن را بر زبان تو آسان ساختيم تا پرهيزگاران را به وسيلۀ آن بشارت دهى و دشمنان سرسخت و لجوج را انذار كنى»
ل د ن
لدن : (نساء/ ٤٠.) ○
گاهى به جاى واژۀ «عند» به معنى «نزد» به كار مىرود و ظرف مكان يا زمان است، امّا
(*) ... وَ هُوَ أَلَدُّ اَلْخِصٰامِ. «(در حالى كه) او از سرسختترين دشمنان است» بقره/ ٢٠٤.
(○) إِنَّ اَللّٰهَ لاٰ يَظْلِمُ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضٰاعِفْهٰا وَ يُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً. «خداوند (حتى) به -