شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٣٨ - وَلِيُّ (بقره/ ٢٥٧ )
وٰالٍ : (رعد/ ١١.) ○
در اصل «والى» بوده به معنى «سرپرست» و جمع آن «ولاة» است.
آيۀ مورد بحث مىفرمايد: «هنگامى كه خداوند به قوم و جمعيتى ارادۀ سوء كند، هيچ چيز نمىتواند مانع آن شود و جز خدا، والى (سرپرست، ناصر و ياورى) نخواهد داشت»
وَلِيُّ : (بقره/ ٢٥٧.) ●
در اصل به معنى «نزديكى و عدم جدايى» است، به همين مناسبت به سرپرست و مربّى انسانى كه نيازمند به تربيت و سرپرستى است «ولى» گفته مىشود، به دوست و رفيق صميم نيز «ولى» اطلاق مىشود
در آيۀ ٥٥ سورۀ مائده مىخوانيم:
اين آيه، آيۀ «ولايت» است و شك نيست كه كلمۀ «ولىّ» در آيه به معنى دوست و يا ناصر و ياور نيست، زيرا ولايت به معنى دوستى و يارى كردن مخصوص كسانى نيست كه نماز مىخوانند و در حال ركوع زكات مىدهند، بلكه يك حكم عمومى است كه همۀ مسلمانان را دربر مىگيرد. همۀ مسلمانان بايد يكديگر را دوست بدارند و يارى كنند، حتّى آنهايى كه زكات بر آنها واجب نيست و اصولا چيزى ندارند كه زكات بدهند، تا چه رسد به
(○) ... وَ إِذٰا أَرٰادَ اَللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْءاً فَلاٰ مَرَدَّ لَهُ وَ مٰا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وٰالٍ.
(●) اَللّٰهُ وَلِيُّ اَلَّذِينَ آمَنُوا... «خداوند، ولى و سرپرست كسانى است كه ايمان آوردهاند...» بقره/ ٢٥٧.