شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٤٥ - مَتى١٦٤٨ (يونس/ ٤٨ )
بنابراين ذكر آن بعد از كلمۀ «ذو القوّة» به عنوان تأكيد است، زيرا «ذو القوّة» به اصل قدرت پروردگار اشاره مىكند و «متين» به كمال قدرت او، و هنگامى كه با واژۀ «رزّاق» كه آن نيز صيغۀ مبالغه است همراه شود اين حقيقت را ثابت مىكند كه خداوند در دادن روزى به بندگان نهايت توانايى و تسلط را دارد و در هر گوشهاى از اين جهان پهناور، در اعماق درياها، در ميان درهها، بر فراز كوهها، در دل سنگها و در هر نقطهاى از كرات آسمانى باشند روزى لازم را به آنها مىرساند و همگى بر سر خوان احسان او جمعند. پس اگر آنها را آفريده براى نياز نبوده، بلكه به خاطر فيض و لطفش بوده است. (ج ٣٨٨/٢٢ - ٣٨٩.)
م ت ى
مَتىٰ : (يونس/ ٤٨.) ○
استفهام از زمان است و ظرفى است كه به آن از «وقت» سؤال مىشود، مانند آيه مورد بحث و مانند آيۀ ٢٨ سورۀ سجده:
واژۀ «متى» ٩ بار در قرآن مجيد آمده است كه ٦ مورد آن در جملۀ: *
(○) وَ يَقُولُونَ مَتىٰ هٰذَا اَلْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صٰادِقِينَ. «(منكران) مىگويند: اين وعدۀ (مجازات) اگر راست مىگوييد چه موقع عملى مىشود؟» يونس/ ٤٨.
(*) المعجم الاحصائى لالفاظ القرآن الكريم، ج ١٣٦٢/٣.