شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٨٨ - مَوْعِدَةٍ (توبه/ ١١٤ )
در آيۀ ١٣ و ١٤ سورۀ ابراهيم مىخوانيم كه مشركان و منكران ستمگر، پيامبران را تهديد به تبعيد از سرزمينشان مىكردند خداوند در مقابل به آنها چنين وعده مىدهد كه «من شما را در اين زمين، بعد از نابودى آنها سكونت خواهم بخشيد» ولى اين پيروزى و موفقيت «براى كسى است كه از مقام (عدالت) من بترسد و از عذاب (من) بيمناك باشد»
مَوْعِدٌ : (كهف/ ٥٩.) ●
اسم مكان يا زمان، به معنى «مكان وعده يا زمان وعده» (وعدهگاه) است و اگر مصدر باشد به معنى «وعده دادن» است:
در آيۀ ١٧ سورۀ هود مىخوانيم:
مَوْعِدَةٍ : (توبه/ ١١٤.) ○
اسمى است كه به جاى مصدر قرار گرفته، به معنى «وعده و نويد دادن» است.
(●) وَ تِلْكَ اَلْقُرىٰ أَهْلَكْنٰاهُمْ لَمّٰا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنٰا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً. «اينها شهرها و آباديهايى است (كه ويرانههايش را با چشم مىبينيد)، آنها را به هنگامى كه ستم كردهاند هلاك كرديم و (در عين حال) براى هلاكتشان موعدى قرار داديم» كهف/ ٥٩.
(○) وَ مٰا كٰانَ اِسْتِغْفٰارُ إِبْرٰاهِيمَ لِأَبِيهِ إِلاّٰ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَهٰا إِيّٰاهُ... «و استغفار ابراهيم براى پدرش (عمويش آزر) فقط به خاطر وعدهاى بود كه به او داده بود (تا وى را به سوى ايمان جذب كند)...» توبه/ ١١٤.