شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٥١ - نار (آل عمران/ ١٠٣ )
شرححال نوح را با حديثى از امام باقر (ع) پايان مىدهيم، فرمود: نوح هنگام غروب و صبح اين دعا و نيايش را مىخواند:
امسيت اشهد انّه ما امسى بى من نعمة فى دين او دنيا فانّها من اللّه وحده لا شريك له، له الحمد بها علىّ و الشّكر كثيرا، فانزل اللّه:
«شام كردم در حالى كه گواهى مىدهم هر نعمتى در دين و دنيا دارم از خداوند يگانهاى است كه شريك ندارد و او را ستايش بر اين نعمتها مىكنم و بسيار شكر مىگويم».
«به همين جهت خداوند در قرآن نازل فرموده كه او بنده شكرگزارى بود و شكر نوح چنين بود١
خداوندا! به ما چنان استقامتى مرحمت فرما كه همچون پيامبران بزرگى مانند نوح (ع) در راه دعوت به آيينت خسته نشويم و هرگز از پاى ننشينيم.
بارالها در آن هنگام كه طوفان خشم و غضب فرامىرسد ما را با كشتى نجات لطف و رحمتت رهايى بخش. (ج ٩١/٢٥ تا ٩٤.)
ن و ر
نار : (آل عمران/ ١٠٣.) ○
به معنى «آتش» است و در قرآن بيشتر در مورد آتش آخرت استعمال شده، ولى گاهى كنايه از جنگ و نزاع و خونريزى است، مثلا در آيۀ مورد بحث كه مىگويد: شما در گذشته در لبۀ گودالى از آتش بوديد كه هر آن ممكن بود در آن سقوط كنيد و همهچيز شما خاكستر شود، امّا خداوند شما را نجات داد و از اين پرتگاه به نقطۀ امن و امانى كه همان نقطۀ برادرى
(١) بحار الانوار، ج ٢٩١/١١، حديث ٣.
(○) ... وَ كُنْتُمْ عَلىٰ شَفٰا حُفْرَةٍ مِنَ اَلنّٰارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهٰا... «و شما بر لب حفرهاى از آتش بوديد، خدا شما را از آنجا برگرفت (و نجات داد)» آل عمران/ ١٠٣.