شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٠٧ - نَذَرْتُ (آل عمران/ ٣٥ )
ن ذ ر
نَذَرْتُ : (آل عمران/ ٣٥.) ●
از مادّۀ «نذر» (بر وزن فضل) به معنى «شرط و پيمان» و يا آنچه شخص بر خود واجب كند كه در راه خدا بدهد يا انجام دهد (انجام كار خير براى خداى تعالى) و يا بالعكس كارى كه ترك آن بهتر است براى خدا كنار بگذارد و در نذر بايد صيغه خوانده شود و با لفظ عربى نيازى نيست.
واژۀ «نذر» در اصل به معنى «ترساندن يا ترسيدن» است، چرا كه اداى آن را بر خود واجب مىداند و شخص بيم از آن دارد كه در انجام آن قصور و كوتاهى ورزد و يا اينكه بگوييم، ترس موجب شده كه به اين كار وادار گشته است*
در آيۀ ٢٧٠ سورۀ بقره مىخوانيم: «و هرچيزى را كه انفاق مىكنيد يا (اموالى را كه) نذر كردهايد (كه در راه خدا انفاق كنيد) خداوند آنها را مىداند...»
جمع نذر «نذور» است، چنانكه در آيۀ ٢٩ سورۀ حج دربارۀ مناسك حج مىخوانيم:
«بعد از آن بايد آلودگيها را از خود برطرف سازند و به نذرهاى خود وفا كنند...»
(●) إِذْ قٰالَتِ اِمْرَأَتُ عِمْرٰانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مٰا فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ... «هنگامى كه همسر عمران عرض كرد: خداوندا، آنچه در رحم دارم براى تو نذر كردم كه «محرر» (و آزاد براى خدمت خانۀ تو) باشد، از من بپذير...» آل عمران/ ٣٥.
(*) تلخيص از: تبيين اللغات لتبيان الايات، مادّه نذر.