شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٠٥ - ندىّ (مريم/ ٧٣ )
١
مناد : (ق/ ٤١.) *
نداكننده (در اصل منادى بوده كه ياء آن براى تخفيف افتاده) از مادّۀ «نداء» (صدا زدن) گرفته شده و آيۀ مورد بحث دربارۀ صيحۀ رستاخيز و مسألۀ نفخ صور و خروج مردگان از قبر است، روزى كه منادى از مكان نزديك ندا مىدهد و صدايش در فضا پخش مىشود و همه مىشنوند، امّا اين منادى كيست؟ ممكن است ذات پاك خداوند باشد كه اين ندا را مىدهد، ولى به احتمال قويتر همان «اسرافيل» است كه در «صور» مىدمد و در آيات قرآن، نه با نام، بلكه با تعبيرات ديگرى به او اشاره شده است.
در آيه آمده است اين ندا، از مكان قريب به گوش مىرسد، اشاره به اين است كه اين صدا آنچنان در فضا پخش مىشود كه گويى بيخ گوش همه است و همه آن را يكسان از نزديك مىشنوند. امروز ما با وسايل مختلف مىتوانيم سخن گويندهاى را كه در نقطۀ دوردست از جهان سخن مىگويد از نزديك بشنويم، گويى در كنار دست ما نشسته و با ما سخن مىگويد، ولى آن روز بدون نياز به اين وسايل همه، صداى منادى حق را كه فرياد
(١) مفردات راغب، مادۀ ندا.
(*) وَ اِسْتَمِعْ يَوْمَ يُنٰادِ اَلْمُنٰادِ مِنْ مَكٰانٍ قَرِيبٍ. «گوش فرا ده و منتظر روزى باش كه منادى از مكان نزديك ندا مىدهد» ق/ ٤١.