شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٨٠٢
واژۀ «نحس» در اصل به معنى سرخى شديدى است كه گاه در افق ظاهر مىشود و همچون، شعلۀ آتش بىدودى است كه عرب آن را «نحاس» مىگويد، سپس اين واژه به هر چيز شوم در مقابل «سعد» اطلاق شده است.
گروهى معتقدند روزهاى سال بر دو گونه است: روزهاى نحس و شوم، و روزهاى سعد و مبارك، آنها مىگويند: تأثير مرموز و ناشناختهاى در روزها و شبها وجود دارد كه آثار آن را حس مىكنيم، امّا علل آن براى ما مبهم است؛ در حالى كه بعضى ديگر «ايّام نحسات» را در آيۀ مورد بحث به معنى روزهاى پرگردوغبار تفسير كردهاند و قوم عاد گرفتار چنين تندبادى شدند، بهگونهاى كه يكديگر را با چشم نمىديدند، چنانكه از آيۀ ٢٤ سورۀ احقاف نيز استفاده مىشود، مىفرمايد: هنگامى كه تندباد به سوى آنها حركت كرد آنچنان تاريك و پرغبار بود كه آنها گمان كردند ابرى پرباران به سوى آنها مىآيد، ولى به آنها گفته شد اين همان عذابى است كه دربارۀ آن عجله داشتيد، اين تندبادى است كه در آن عذاب دردناكى نهفته است. (ج ٢٣٨/٢٠ و ٢٤٠، ج ٣٨/٢٣.)
سعد و نحس ايّام:
در ميان مردم معمول است كه بعضى از روزها را روز سعد و مبارك و بعضى را روز شوم و نحس مىشمرند، هرچند در تعيين آن اختلاف بسيار است. سخن اينجاست كه اين اعتقاد عمومى تا چه حد در اسلام پذيرفته شده و يا از اسلام گرفته شده است.
البته اين از نظر عقل محال نيست كه اجزاى زمان با يكديگر تفاوت داشته باشند، بعضى داراى ويژگيهاى نحوست و بعضى ويژگيهاى ضد آن، هرچند از نظر استدلال عقلى راهى براى اثبات يا نفى چنين مطلبى در اختيار نداريم، همين اندازه مىگوييم ممكن است ولى از نظر عقل ثابت نيست.
بنابراين اگر دلايل شرعى از طريق وحى كه افقهاى وسيعترى را روشن مىسازد بر اين معنى در دست داشته باشيم قبول آن نه تنها بىمانع، بلكه لازم است.
در آيات قرآن، تنها در دو مورد اشاره به «نحوست ايّام» شده است: