شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٣١ - ملائكة (فاطر/ ١ )
ملائكة : (فاطر/ ١.) ○
به معنى «فرشتگان»، جمع «ملك»، مخفف آن «ملئك» است و راغب در كتاب مفردات، اصلش را «مألك» دانسته كه اين هم مقلوب از «ملأك» است و «المألك» به معنى «پيام و رسالت» است (پيرامون اين واژه در مادّۀ «ا ل ك» سخن گفتهايم*
در قرآن مجيد از «ملائكه» فراوان ياد شده است و آيات زيادى دربارۀ صفات، ويژگيها، مأموريتها و وظايف فرشتگان سخن گفته، حتى قرآن، ايمان به ملائكه را در رديف ايمان به خدا و انبيا و كتب آسمانى قرار داده است و اين دليل بر اهميّت بنيادى اين مسأله است:
آمَنَ اَلرَّسُولُ بِمٰا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ اَلْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ مَلاٰئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ...
«پيامبر اسلام به آنچه از سوى پروردگارش بر او نازل شده ايمان آورده و مؤمنان نيز به خدا و فرشتگان او و كتابها و رسولانش همگى ايمان دارند...» بقره/ ٢٨٥.
بدون شك وجود فرشتگان از امور غيبيهاى است كه براى اثبات آن با اين صفات و ويژگيها راهى، جز ادلّۀ نقليه نيست و به حكم ايمان به غيب، آنها را بايد پذيرفت.
قرآن مجيد روىهم رفته ويژگيهاى آنها را چنين مىشمرد:
١ - فرشتگان موجوداتى عاقل و باشعورند و بندگان گرامى خدا هستند
(○) اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ فٰاطِرِ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ جٰاعِلِ اَلْمَلاٰئِكَةِ رُسُلاً أُولِي أَجْنِحَةٍ مَثْنىٰ وَ ثُلاٰثَ وَ رُبٰاعَ... «ستايش مخصوص خداوندى است كه آفرينندۀ آسمانها و زمين است، خداوندى كه فرشتگان را رسولانى قرار داد كه صاحب بالهاى دوگانه و سهگانه و چهارگانهاند...» فاطر/ ١.
(*) رك: ج ٧٣/١.