شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٤٤ - تَمْنُنْ (مدثر/ ٦ )
خداوند در آيۀ مورد بحث مىگويد: پروردگارا بر مؤمنان منّت گذارد يعنى نعمت بزرگى عملا در اختيار آنها نهاد.
در آيۀ ٣٧ سورۀ طه خطاب به موسى (ع) آمده است:
و در جاى ديگر خطاب به موسى و برادرش هارون مىفرمايد:
بنابراين «منّت» در لغت و استعمالات قرآن معنى گستردهاى دارد كه بيشتر شامل بخشيدن نعمتهاى سنگين مىشود و خداوند در اين آيات بهطور سربسته خبر از نعمتهاى پروزنى مىدهد كه به موسى و هارون ارزانى داشته است. (ج ١٥٨/٣، ج ٢٥٨/٥، ج ١٩٧/١٣، ج ١٣٣/١٩.)
تَمْنُنْ : (مدثر/ ٦.) ○
در اين آيه مىخوانيم:
«لا تمنن» در آيۀ فوق از مادّۀ «منّت» گرفته شده و در اينگونه موارد به معنى سخن و گفتارى است كه بيانگر اهميّت نعمتى است كه انسان به ديگرى داده است و از اينجا رابطۀ آن با مسألۀ «استكثار» (طلب فزونى) روشن مىشود، چرا كه اگر انسان خدمتش را ناچيز بشمرد انتظار پاداشى ندارد، تا چه رسد به اينكه فزونى بطلبد و به اين ترتيب منّت گذاردن هميشه سرچشمۀ «استكثار» است، عملى كه ارزش نعمت را بكلى از بين مىبرد.
در اينكه نهى از منّت و فزونىطلبى در چه مواردى است باز در اينجا مفهوم آيه كلى و گسترده است و هرگونه منّت گذاردن بر خالق و خلق را شامل مىشود. (ج ٢١٤/٢٥ - ٢١٥.)
(○) وَ لاٰ تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ. مدثر/ ٦.