شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٣٢ - نُكُرٍ (قمر/ ٦ )
همچنين در آيۀ ١٨ سورۀ ملك: *
أَنْكَرَ : (لقمان/ ١٩.) ●
افعل تفضيل از «منكر» است به معنى «زشتتر و ناپسندتر»، اگرچه افعل تفضيل معمولا در مورد مفعول نمىآيد ولى در باب عيوب بهطور نادر اين صيغه آمده است. آيۀ مورد بحث يكى ديگر از نصايح لقمان به فرزندش مىباشد، سفارش مىكند كه در سخن گفتن اعتدال را رعايت كن و از صداى خود بكاه و فرياد مزن، «چرا كه زشتترين صداها صداى خران است» لقمان/ ١٩. (ج ٥٥/١٧.)
منكر : (توبه/ ٧١.) ○
مصدر ميمى به معنى «انكار» (كارهاى زشت و ناپسند) است، چنانكه در آيۀ مورد بحث مىخوانيم: «مردان و زنان مؤمن مردم را از زشتيها و بديها و منكرات بازمىدارند»
(*) «كسانى كه پيش از آنها بودند آيات الهى و رسولان او را تكذيب كردند، امّا ببين مجازات من دربارۀ آنها چگونه بود؟» ملك/ ١٨.
(●) ... إِنَّ أَنْكَرَ اَلْأَصْوٰاتِ لَصَوْتُ اَلْحَمِيرِ. «كه زشتترين صداها صداى خران است» لقمان/ ١٩.
(○) وَ اَلْمُؤْمِنُونَ وَ اَلْمُؤْمِنٰاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيٰاءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ اَلْمُنْكَرِ... «مردان و زنان باايمان ولى و يار و ياور يكديگرند، امر به معروف و نهى از منكر مىكنند» توبه/ ٧١.