شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٥٠ - و ه ى
ضمنا واژۀ «موهن» اسم فاعل، از باب افعال و از مادۀ «وهن» به معنى «سستكننده» است. اين كلمه فقط يكبار در قرآن مجيد آمده است، در آيۀ ١٨ سورۀ انفال
و ه ى
وٰاهِيَةٌ : (حاقه/ ١٦.) *
مؤنث «واهى» به معنى «سست و بىپايه» از مادۀ «وهى» است و به چيزى گفته مىشود كه شكاف برداشته و سست شده و در حال پاشيدن و فروريختن است.
در روز رستاخيز نه تنها زمين و كوهها متلاشى مىشوند، بلكه «آسمانها نيز از هم مىشكافند و سست و نااستوار مىشوند»، كرات عظيم آسمانى از اين حادثۀ هولناك بركنار نمىمانند، آنها نيز شكافته، پراكنده و متلاشى خواهند شد و با آن صلابت و استحكامى كه دارند، آنچنان سست مىشوند كه به گفتۀ قرآن در آيۀ ٣٧ سورۀ الرحمن «آسمان از هم شكافته و همانند روغن مذاب گلگون مىشود».
و به تعبير ديگر، زمين و آسمان كنونى ويران مىشوند و بر ويرانههاى آنها جهانى نو برپا مىشود كه از جهان كنونى برتر و بالاتر و كاملتر است. كلمۀ «واهية» فقط يكبار در
(*) وَ اِنْشَقَّتِ اَلسَّمٰاءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وٰاهِيَةٌ. «آسمانها از هم مىشكافند و سست مىگردند و فرومىريزند» حاقه/ ١٦.