شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤١٣ - ن ز ع
ن ز ع
نَزَعَ : (اعراف/ ١٠٨.) *
در اصل از مادّۀ نزع، به معنى «برگرفتن چيزى از مكانى» كه در آن قرار گرفته باشد، مثلا برگرفتن عبا از دوش و لباس از تن (در لغت عرب) از آن تعبير به نزع مىشود و نيز «جدا شدن روح از تن» را نزع مىگويند و به همين مناسبت گاهى به معنى «خارج كردن» نيز آمده است كه در آيۀ مورد بحث به همين معنى است.
اين آيه به دومين اعجاز موسى پس از عصا كه جنبۀ اميد و بشارت دارد اشاره كرده، مىفرمايد: «موسى دست خود را از گريبان خارج كرد ناگهان سفيد و درخشنده در برابر بينندگان بود»
گرچه در اين آيه سخنى از محل خارج ساختن دست به ميان نيامده است، ولى از آيۀ ٣٢ سورۀ قصص
نَزَعْنٰا : (قصص/ ٧٥.) ○
از مادّۀ «نزع» به معنى «جذب كردن چيزى از مقرّ آن» است و نيز به معنى خارج ساختن و جدا شدن روح از بدن است كه پيش از اين به شرح آن پرداختيم، ولى در آيۀ مورد بحث كه مىگويد: «در آن روز ما از هر امّتى گواهى برمىگزينيم»، اشاره به احضار كردن گواه از ميان هر گروه و ملت است.
در روايتى از امام باقر (ع) در تفسير جملۀ مذكور چنين مىخوانيم:(و من هذه الامة)
(*) وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذٰا هِيَ بَيْضٰاءُ لِلنّٰاظِرِينَ. «(موسى) دست خود را (از گريبان) بيرون آورد سفيد (و درخشان) براى بينندگان بود» اعراف/ ١٠٨.
(○) وَ نَزَعْنٰا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً... «(در آن روز) ما از هر امتى گواهى (شاهدى) برمىگزينيم...» قصص/ ٧٥.